Zlikwidować unikanie opodatkowania

Rozpad i osłabienie wszelkiej kontroli nad firmami i kapitałem były częścią transformacji lat neoliberalnych. Opierało się to na myśli, którą Ronald Reagan ujął w ten sposób: Państwo nigdy nie może być rozwiązaniem, ponieważ państwo jest problemem. Odrzucono pogląd, że rząd mógłby poprawić gospodarkę, spełniając żądania władz publicznych; twierdzono, że rynek sam się skoryguje, jeśli pojawi się nienormalna sytuacja.

A ta niewiara w rolę nadzorczą władz publicznych dotknęła system podatkowy. Zmiany podatkowe nie były wymuszane w celu utrzymania sprawiedliwości, lecz w celu zaspokojenia żądań właścicieli firm i kapitału dotyczących niższych płatności podatkowych i mniejszej kontroli podatkowej. Kierowano się przekonaniem, że w rzeczywistości pieniądze były lepiej wydawane przez bogatych niż z funduszy publicznych. Był to zatem systematyczny atak na fundusze publiczne, mający na celu przeniesienie władzy i potęgi gospodarczej z areny demokratycznej na tak zwany rynek, który w rzeczywistości jest domeną władzy.

Rozpad systemu podatkowego i kontroli podatkowej jest obecnie problemem globalnym. Dochody skarbu państwa zostały osłabione przez konkurencję podatkową między krajami, co doprowadziło do szybkich cięć podatków dla właścicieli kapitału i firm na całym świecie. Ale cięcia podatkowe to tylko część problemu; największym problemem jest ucieczka pieniędzy do rajów podatkowych i coraz bardziej wszechobecny system unikania opodatkowania wewnątrz państw. Islandczycy muszą wziąć udział w obronie przed tym na arenie międzynarodowej i być w czołówce, ale to także coś, co możemy zrobić na froncie krajowym.

Socjaliści w szczególności proponują trzy punkty; pozbawienie spółek holdingowych niezależnego statusu podatnika, ograniczenie prawa do wykorzystywania kosztów kapitałowych do odliczeń przed opodatkowaniem oraz znaczne wzmocnienie kontroli podatkowej, zwłaszcza w przypadku najbogatszych właścicieli kapitału i dużych firm.II. Zlikwidować unikanie opodatkowania: Zrezygnujmy ze spółek holdingowych

Spółki holdingowe bez działalności innej niż zarządzanie aktywami są kanałem unikania opodatkowania i zostały utworzone głównie w tym celu. Dywidendy od spółek zarządzających, rzeczywistych firm produkujących towary lub usługi, są przekazywane do spółek holdingowych, gdzie istnieją niezliczone możliwości odroczenia płatności podatków i ostatecznie uniknięcia wszelkich płatności podatkowych. W latach przed krachem w 2008 roku duże sumy pieniędzy były w ten sposób transferowane do firm w krajach offshore, które nie płaciły żadnych podatków na Islandii. Po krachu prawo podatkowe zostało zmienione tak, że firmy w zagranicznych obszarach o niskich podatkach były ignorowane, a ich właściciele byli opodatkowani tak, jakby te firmy nie istniały, nie były niezależnymi podatnikami.

Teraz nadszedł czas, aby zrobić kolejny krok i postąpić tak samo ze wszystkimi spółkami holdingowymi, firmami, które nie prowadzą innej działalności niż zarządzanie aktywami, i opodatkować ich właścicieli bezpośrednio, tak jakby te firmy nie istniały. Dywidendy dla spółek holdingowych byłyby wówczas natychmiast opodatkowane jako dywidendy dla właścicieli w tej samej proporcji, w jakiej ich aktywa znajdują się w spółce, a to samo dotyczyłoby innych dochodów, takich jak odsetki i zyski kapitałowe.

Spółki holdingowe nie mają żadnego celu operacyjnego poza zwykłym kontem bankowym i w ogóle żadnego celu społecznego. Są głównymi narzędziami kapitalizmu opartego na finansach, który nie tylko osłabił społeczeństwo, ale także podkopał rzeczywiste korporacje, osłabiając je ekonomicznie i dezorientując ich politykę. Nie ma zatem żadnego celu społecznego, aby traktować te firmy jako niezależnych podatników. Są one przede wszystkim narzędziami do wysysania pieniędzy z innych firm i społeczeństwa oraz przekazywania ich właścicielom z jak najmniejszą ilością płatności podatkowych.II. Zlikwidować unikanie opodatkowania: Zmniejszyć wagę odliczeń

Firmy są uprawnione do odliczania wydatków od dochodu przed nałożeniem podatku dochodowego. Wydatki te obejmują pozycje finansowe, takie jak amortyzacja i odsetki. Było to nadużywane na różne sposoby w celu unikania opodatkowania. Znamy przykłady hut, które płacą swoim spółkom macierzystym wysokie odsetki od wszystkich kosztów uruchomienia, więc zyski spółek operacyjnych są prawie zerowe, a w rezultacie płatności podatkowe są niewielkie, jeśli w ogóle istnieją. Znamy przykłady firm, które kupują trawlery, które będą służyć przez trzydzieści lat, ale są odpisywane przez osiem lat, aby jak najbardziej zmniejszyć płatności podatkowe.

Wszystkie zasady dotyczące oceny pozycji finansowych muszą zostać zaostrzone, aby płatności podatkowe odzwierciedlały rzeczywistą działalność firm. Władze podatkowe muszą otrzymać uprawnienia do opodatkowania działalności firm na podstawie dochodu pomniejszonego o wydatki, zanim jakiekolwiek pozycje finansowe zostaną zakwestionowane, jeśli takie odliczenie jest podejrzane lub jeśli jest rażąco wysokie.

Nadpłaty nie powinny być traktowane jako normalne wydatki korporacyjne. Firmy powinny mieć możliwość księgowania kosztów wynagrodzeń do trzykrotności płacy minimalnej, ale wynagrodzenia przekraczające tę kwotę nie byłyby wliczane do wydatków i byłyby w całości na koszt właścicieli firm, a nie częściowo pokrywane przez ulgi podatkowe, jak ma to miejsce obecnie.

Wzrost liczby uniknięć opodatkowania w erze neoliberalnej nie tylko zmniejszył dochody skarbu państwa, ale także zniekształcił całą gospodarkę. Nacisk przesunął się z działalności firm prowadzących rzeczywiste operacje, produkcję i sprzedaż towarów lub usług, na operacje finansowe. Więcej pieniędzy można zarobić na unikaniu podatków niż na lepszym prowadzeniu biznesu czy lepszej obsłudze konsumentów. System nagradza oszustwo bardziej niż pilność.II. Zlikwidować unikanie opodatkowania: Kontrole podatkowe w dużych firmach

Badania podatkowe dotyczące dużych firm i spółek holdingowych bogatych są zdecydowanie zbyt słabe w społeczeństwie islandzkim. Wiadomo, że unikanie opodatkowania i uchylanie się od płacenia podatków wzrasta wraz z wyższymi dochodami i większymi aktywami. Główny nacisk badań podatkowych powinien zatem być położony na zeznania podatkowe najbogatszych właścicieli kapitału i największych firm. Można stwierdzić, że żadna działalność sektora publicznego nie wygeneruje tak dużych dochodów dla skarbu państwa, jak wzmocnienie kontroli podatkowej nad najbogatszymi ludźmi i ich firmami.

Kontrole podatkowe były na Islandii prawie zawsze słabe, ponieważ celem partii, która od dawna kierowała Ministerstwem Finansów, było utrzymywanie kontroli podatkowych na minimalnym poziomie. To musi się zdecydowanie zmienić, poprzez stworzenie silnego biura Dyrektora ds. Kontroli Podatkowych, które będzie miało zdolność do zbudowania zespołu pracowników, którzy poradzą sobie z sztuczkami bogatych audytorów i prawników. Celem jest nie tylko wzmocnienie generowania dochodów, ale także poprawa pozycji konkurencyjnej małych i średnich firm, które w pełni płacą swoje podatki, w stosunku do dużych firm, które mają dobre możliwości unikania opodatkowania.

Inspektorzy podatkowi powinni być postrzegani jako kluczowe osoby w działaniach rządu, osoby, które zapewniają, że pobór dochodów skarbu państwa jest aktywny i sprawiedliwy. Społeczeństwo musi być informowane o pracy Dyrektora ds. Kontroli Podatkowych oraz o metodach stosowanych w celu unikania normalnych płatności do funduszy publicznych.II. Zlikwidować unikanie opodatkowania: Oferta socjalistów

Czwarta oferta Islandzkiej Partii Socjalistycznej dla wyborców w tegorocznych jesiennych wyborach, mająca na celu zapobieganie unikaniu opodatkowania, polega na zapobieganiu nadużyciom spółek holdingowych w celu unikania opodatkowania, zmniejszeniu zdolności firm do obniżania płatności podatkowych za pomocą nieuzasadnionych kosztów kapitałowych, wstrzymaniu odliczeń za nadpłaty oraz wzmocnieniu kontroli podatkowych w dużych przedsiębiorstwach i u najbogatszych.

Jest to nie tylko konieczne do wzmocnienia dochodów skarbu państwa, ale także ważne, aby przeciwdziałać finansyzacji gospodarki, która ją osłabiła i uszkodziła. Zmiany podatkowe lat neoliberalnych nie były tylko podziałami z funduszy publicznych, ale zniekształciły wszystkie zasady społeczne, przesuwając nacisk z tworzenia wartości w gospodarce na to, jak nieliczni bogaci i potężni mogli zgromadzić jak najwięcej bogactwa.

A to nigdzie nie jest bardziej widoczne niż w załamaniu celów społecznych i prywatyzacji zasobów publicznych. Trzecim celem polityki podatkowej gospodarki charytatywnej jest zatem przywrócenie zasobów kraju i narodu ludziom, aby stały się siłą napędową struktury społecznej opartej na sprawiedliwości, równości i człowieczeństwie.