Apel o demokrację w miejscu pracy

Od początków kapitalizmu ludzie pracy toczą niekończącą się walkę z pracodawcami i właścicielami kapitału o swoje płace, warunki i jakość życia. Dzięki sile swojego bogactwa, właściciele kapitału, z natury rzeczy, mieli przewagę, a jedynie poprzez ostrą walkę klasową ludzie pracy wywalczyli sobie prawa, które posiadają.

Jeśli nic się nie zmieni, ta nierównowaga władzy tylko się pogłębi, gdy nadejdzie 4. rewolucja przemysłowa. Gdy pracodawcy będą coraz bardziej automatyzować, rynkowa wartość siły roboczej będzie spadać. Gdy pracodawca, na nasyconym rynku, wprowadzi narzędzie zwiększające wydajność, zmniejszy się zapotrzebowanie na siłę roboczą i będzie mógł zredukować liczbę etatów, aby zwiększyć zyski. Chociaż bezrobocie niekoniecznie musi gwałtownie wzrosnąć, więcej osób będzie musiało znaleźć nową pracę i prawdopodobnie w desperacji będzie musiało zgodzić się na niższe płace i warunki pracy niż wcześniej. Gdyby jednak ludzie pracy mieli decydować, zwiększona wydajność automatyzacji zostałaby wykorzystana do skrócenia tygodnia pracy i poprawy jakości życia pracowników.

Rada Pracy xJ (Verkalýðsráð xJ) zaprzecza, że walka o płace musi być wieczną pogonią za pracodawcami o płace i warunki. Walka o interesy ludzi pracy nie może dotyczyć tylko układów zbiorowych, ale musi również dotyczyć władzy. Aby ludzie pracy mieli władzę nad własnym życiem, własną pracą i własnym utrzymaniem. Aby ludzie pracy nie byli zależni od dobrej woli właścicieli kapitału ani od swojej pozycji negocjacyjnej wobec pracodawców.

Rada Pracy xJ chce zalegalizować demokrację w miejscu pracy:gdzie pracownicy mają prawo wybierać swoich przedstawicieli do zarządów firm, w których pracują. Do prowadzenia firmy potrzebne są dwie rzeczy: kapitał i siła robocza. Dziś tylko kapitał otrzymuje uznanie za swój wkład w postaci miejsca w zarządzie. Należy to skorygować i dać pracownikom prawo do obsadzania połowy członków zarządu, na równi z właścicielami kapitału.

Rada Pracy xJ chce spółdzielni pracowniczych:firm, które są wspólną własnością wszystkich tam pracujących i są zarządzane demokratycznie. Ustawy o spółdzielniach są prawie bezużyteczne dla spółdzielni pracowniczych, ponieważ nie przewidują, że liczba członków może wpływać na warunki prowadzenia działalności spółdzielni. W rzeczywistości powinno być tak samo łatwo założyć spółdzielnię pracowniczą, jak spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością.

Należy zwiększyć wiedzę społeczeństwa na temat takich spółdzielni, a przedsiębiorcy związkowi muszą mieć łatwy dostęp do kapitału, aby zakładać takie spółdzielnie.