Z dala od polityki elit

W ostatnich latach polityka przesunęła się od tego, co można by nazwać polityką popularną, do tego, co jest z natury polityką elitarną. Partie polityczne nie są już aktywnymi organizacjami pozarządowymi, ale są w większości prowadzone za dotacje rządowe i samorządowe. Tendencja jest taka, że kierownictwo partii uniezależniło się od oddolnych struktur. Niektóre nowsze partie to niewiele więcej niż skorupa wokół kierownictwa.

Zamiast szukać polityki, władzy i mandatu do aktywnego uczestnictwa stowarzyszeń publicznych, kierownictwo kupuje porady, aby wzmocnić się w dziedzinie polityki elit, która jest przede wszystkim wiadomościami i relacjami medialnymi. A media są częścią tej elitarnej polityki, tak ekskluzywnej jak partie dla głównego nurtu społeczeństwa.

Rezultatem jest inscenizowana polityka, która nie ma związku z życiem ludzi, polityka, która nie radzi sobie z niesprawiedliwościami, których doświadcza duża część populacji.

Islandzka Partia Socjalistyczna (Sósíalistaflokkur Íslands) chce to zmienić.

Islandzka Partia Socjalistyczna jest organizacją oddolną

A Islandzka Partia Socjalistyczna zaczyna w domu. Organizacja partii jest taka, że mała grupa liderów nie może naginać partii do swojej woli. Oddolne struktury partii nie prowadzą do formułowania polityki ani do rankingu na liście kandydatów, ale nad obydwoma pracuje się w losowo wybranych grupach ogólnych członków partii. Struktura partii nie jest trójkątną strukturą władzy, jak inne partie, ale partia ma wiele centrów i różne zarządy, z których wszystkie są jednakowo powoływane i jednakowo stosują się do Kongresu Socjalistycznego (Sósíalistaþing). Wszyscy członkowie mają prawo zasiadać w Kongresie Socjalistycznym, a w partii obowiązują zasady dotyczące maksymalnej liczby członków w zarządach. Islandzka Partia Socjalistyczna ma zatem wbudowaną w swoją organizację ochronę przed prywatyzacją przez gangi.

I nie bez powodu. Organizacja Islandzkiej Partii Socjalistycznej opiera się na doświadczeniach innych partii. Jeśli partie nie mają wbudowanej ochrony przed tworzeniem się gangów, padną ofiarą gangsterstwa. Pokazuje to historia. Dotyczy to nie tylko partii politycznych, ale wszystkich organizacji pozarządowych. Ci, którzy dochodzą do władzy, używają władzy do zwiększania swojej władzy i jej obrony. Zostało to nazwane żelaznym prawem gangsterstwa.

Islandzka Partia Socjalistyczna jest młodą partią, wciąż w wieku przedszkolnym. Członkowie partii są świadomi, że organizacja i struktura partii nie są w pełni ukształtowane. Ale są świadomi, że jeśli partia ma służyć ludziom, musi być w stanie przyciągnąć jak najwięcej członków, zmobilizować ich do pracy i chronić partię przed tworzeniem się klik.

Jak Partia Ludowa (Flokkur fólksins) działa w ramach polityki elit?

Islandzka Partia Socjalistyczna nie ukształtowała ram, które partie elit zbudowały wokół siebie. Wybrani przedstawiciele partii wchodzą w przepłacony system, który politycy elit zbudowali wokół siebie, partii przydzielane są te same udogodnienia, co partiom elit, i otrzymuje ona takie samo wsparcie, jakie otrzymały partie elit.

Islandzka Partia Socjalistyczna musi zatem zdecydować, jak zareagować w tym skorumpowanym środowisku. A partia zareaguje tak:

Wybrani przedstawiciele partii pójdą za przykładem Sanny Magdaleny Mörtudóttir, przedstawicielki miasta, i przekażą część swojego wynagrodzenia na fundusz Fundacji Vorstjörn, tak aby pozostała część była równa wynagrodzeniu klasy średniej, równowartości wynagrodzenia dyrektora szkoły lub rzemieślnika. Jest to droga obrana przez partie socjalistyczne na całym świecie. Vorstjarnan wzmacnia walkę o interesy i wolność tych grup, które nie mają środków ekonomicznych do prowadzenia swojej walki i które nie zdołały jeszcze zbudować zorganizowanych całości. Dotyczy to najemców, ubogich emerytów, imigrantów, bezrobotnych i wielu innych grup.

Althing (Alþingi) wypłaca wynagrodzenia asystentom partii parlamentarnych. Socjaliści wierzą, że posłowie partii będą częścią szerokiego ruchu ludowego i że ich praca będzie lepsza, im silniejszy będzie ruch. Pomocnicy będą zatem pracować z całym ruchem, a nie tylko z partią parlamentarną. Struktura ruchu wzmocni partię parlamentarną. Partia parlamentarna bez korzeni w szerokiej partii ludowej jest bezwartościowa.

Państwo subsydiuje partie polityczne dużymi sumami. Socjaliści wykorzystają te pieniądze do wzmocnienia interesów grup słabych finansowo, zbudowania mediów we współpracy z Sojuszem Socjaldemokratycznym (Samfylkingin), co jest wskaźnikiem radykalnych mediów, oraz w inny sposób promowania walki ludzi z niesprawiedliwością i uciskiem kapitalizmu.

Socjaliści przekażą zatem fundusze i udogodnienia, które partie elit przeznaczyły dla siebie, ruchowi ludowemu. Najlepiej służy to celom Islandzkiej Partii Socjalistycznej. Partia nie przyniesie żadnych korzyści, chyba że będzie częścią takiego ruchu. Partia bez głębokich i aktywnych powiązań z ruchem ludowym jest bezwartościowa i w rzeczywistości przeszkodą w walce. Dotyczy to partii elit, a Islandzka Partia Socjalistyczna nie chce być taką partią.

Jak Islandzka Partia Socjalistyczna chce naprawić politykę?

Islandzka Partia Socjalistyczna chce obniżyć wynagrodzenia posłów i innych wybranych urzędników publicznych, tak aby były one zgodne z dobrym wynagrodzeniem klasy średniej. Takie były te wynagrodzenia kilkadziesiąt lat temu. W latach neoliberalnych wynagrodzenia posłów gwałtownie wzrosły, a uzasadniano to tym, że wyższe wynagrodzenia przyciągną do parlamentu lepszych ludzi. Tak się nie stało. Ludzie, którzy angażują się w politykę ze względu na wynagrodzenie, nie mają miejsca na arenie demokratycznej. Posłowie powinni mieć takie samo wynagrodzenie jak starsi nauczyciele, a ministrowie, a także dyrektorzy szkół.

Reszta politycznego wywyższenia średniowiecza musi zostać powstrzymana. Politycy nie powinni nazywać się nawzajem szanownymi, a tym bardziej. Jest to wręcz śmieszne w parlamencie, który cieszy się bardzo małym zaufaniem wśród ludzi. Samochody ministerialne, prywatni kierowcy i cała ta snobizm powinny zostać powstrzymane.

Dotacje powinny być przekazywane partiom politycznym. Nie poprawiają one demokracji, ale ją osłabiają, zwiększając władzę kierownictwa partii kosztem oddolnych struktur. Aby wzmocnić demokrację, państwo musi wzmocnić i wspierać interesy grup, które są w najgorszej sytuacji i mają najmniej pieniędzy. To jest problem demokracji. Biedniejsi mają zbyt mało władzy. A kierownictwo partii politycznych nie należy do biednych i bezsilnych.

Aby zapewnić równość na arenie demokratycznej, należy zakazać darowizn firm i grup interesu kapitału i właścicieli firm na rzecz partii politycznych. Demokracja jest platformą ludzi, ich narzędziem do przeciwdziałania zagrożeniu bogactwa. Aby zmniejszyć wpływ funduszy na kampanię wyborczą, należy zakazać propagandy wyborczej w reklamach nadawcy. Bogactwo nie ma miejsca w polityce, jest wystarczająco dużo władzy, która towarzyszy spustoszeniu i nie powinno dotykać polityki ludzi.

W razie potrzeby kandydaci mogą zostać wzmocnieni w wyborach, aby objąć urząd i minimalną prezentację 2-3 miesiące przed wyborami, tak aby wyborcy mieli dobry dostęp do informacji na temat polityki i misji kandydatów.

Siódma oferta socjalistyczna

Siódma oferta Islandzkiej Partii Socjalistycznej dla wyborców z okazji wyborów parlamentarnych 25 września 2021 r. jest następująca:

Posłowie socjalistyczni obniżą swoje wynagrodzenia, przekazując ich część na rzecz Vorstjarnan. Wspierający socjalistyczną partię parlamentarną będą pracować na rzecz ruchu publicznego, a nie tylko partii parlamentarnej. Dotacje dla Islandzkiej Partii Socjalistycznej zostaną wykorzystane do budowy ruchu ubogich, a nie partii. Socjaliści obniżą wynagrodzenia wybranych przedstawicieli przy pierwszej okazji. Socjaliści zrezygnują z supermocy partii elit przy pierwszej okazji. Socjaliści zrezygnują z samochodów ministerialnych, prywatnych kierowców i całego tego snobizmu. Politycy są sługami, a nie panami.