Marsz Głodowy I: 23 lutego

Ludzie z najniższymi pensjami, rentą inwalidzką i emeryturami nie mają wystarczających dochodów, aby przeżyć miesiąc. Dotyczy to dziesiątek tysięcy osób i rodzin. To narodowy wstyd.

Protestujemy przeciwko temu, że ludzie nie otrzymują pensji i rent, które wystarczają na utrzymanie. Protestujemy przeciwko temu, że w jednym z najbogatszych społeczeństw świata ludzie są skazani na ubóstwo, bezradność, strach i rozpacz.

Wszyscy protestujemy. Na Austurvöllur w sobotę 23 lutego. Tego dnia tysiące mieszkańców przekroczyło granicę głodu, wyczerpało swoje pensje i renty w lutym, nie mając nic na utrzymanie do końca miesiąca.

Wśród przemawiających do grupy są Þuríður Harpa Sigurðardóttir, przewodnicząca Związku Osób Niepełnosprawnych, oraz Sólveig Anna Jónsdóttir, przewodnicząca Eflingar.

Osoby o niskich dochodach na rynku wynajmu, po opłaceniu podatków, opłat i kosztów mieszkaniowych, mogą utrzymać się tylko do popołudnia 22 lutego, biorąc pod uwagę ceny rynkowe wynajmu i standardy utrzymania określone przez Rzecznika Dłużników. Za pełnoetatową pracę nie otrzymują pensji, która wystarczyłaby na przeżycie do końca miesiąca.

Samotna matka z dwójką dzieci otrzymuje wyższe zasiłki mieszkaniowe niż osoba samotna, a dzieci otrzymują zasiłki na dzieci. Jednak to nie wystarcza rodzinie na dłużej niż do północy w piątek 22 lutego, biorąc pod uwagę ceny rynkowe wynajmu i standardy utrzymania określone przez Rzecznika Dłużników. Od soboty marsz głodowy przejmuje resztę miesiąca dla matki i jej dzieci.

Osobom z najniższą rentą inwalidzką lub emeryturą ledwo wystarcza na niedzielę 24 lutego, biorąc pod uwagę standardy utrzymania i czynsz na rynku wynajmu. Po tym zaczyna się marsz głodowy.

Ludzie żyjący w tych okropnych warunkach są zachęcani do przyjścia na Austurvöllur i oddania wstydu. Nie ponoszą odpowiedzialności za ubóstwo, którego doświadczają. To społeczeństwo ponosi odpowiedzialność. I jest rozwiązanie; podniesienie najniższych płac oraz minimalnych rent i emerytur.

Ludzie, którzy nie zgadzają się z warunkami, w jakich żyją osoby z najniższymi pensjami, są zachęcani do przyjścia na Austurvöllur i okazania solidarności z osobami o niskich dochodach, niepełnosprawnymi i emerytami.

---

People that receive the lowest salaries, disability insurance, and pensions do not have enough income to live through the month. Tens of thousands of individuals and their families are in this same situation, which is a large part of this small population. Many foreigners living here are among them. This is a national shame. We protest that people receive insufficient pay or pension to survive. We protest that in one of the richest societies in the world, people are forced to live in poverty, helplessness, fear, and desperation.

We will all protest this situation at Austurvöllur on Saturday the 23rd of February. On that day, many of us have gone over the hunger line – salaries and pensions from February are done and there is nothing left to get us through the month.

After rent, taxes, and fees, low-income renters can only afford to support themselves until the afternoon of the 22nd of February, based on current rental market rates and living costs as defined by the Debt Agency. For full-time work, people are not being paid enough to live out each month.

A single mother with two children receives higher housing compensation, in addition to a childhood allowance for each child, than an individual. This is still not enough for the family to live on past midnight on the 22nd of February, based on the same standards. From Saturday on through the rest of the month, the hunger march takes over for the rest of the month for the mother and her children.

Those on the lowest disability or retirement pensions just make it to Sunday, February 24th based on current market rates. After that, the hunger march begins.

People that live in these horrible situations, are encouraged to come to Austurvöllur and deliver this shame where it belongs. These people are not responsible for the poverty that they are forced to endure. It is our society that is to blame. And there is a solution: Raise the lowest wages and the minimum disability and disability pensions.

Those that resent the conditions that those with the lowest incomes must deal with are implored to meet at Austurvöllur and show your support for low wage earners, those with disabilities, and the retired.