Wynik grupy roboczej ds. polityki społecznej

Polityka Islandzkiej Partii Socjalistycznej w sprawach społecznych jest następująca:

• Aby w tym kraju funkcjonowało społeczeństwo dobrobytu, w którym systematycznie pracuje się nad sprawiedliwym podziałem dóbr i eliminacją ubóstwa.

• Aby wszystkim zapewniono dostęp do systemu opieki społecznej na mocy prawa, niezależnie od zdolności płatniczej, płci, pochodzenia, wyznania, niepełnosprawności, wieku czy orientacji seksualnej.

• Aby usługi opieki społecznej nie były prowadzone w celach zarobkowych.

• Aby użytkownicy uczestniczyli w zarządzaniu sprawami społecznymi, mieli prawo wybierać swoich przedstawicieli i zasiadać w komisjach i zarządach ustanawianych przez władze publiczne.

• Aby nikt nie pozostał bez środków do życia, a państwo islandzkie ma zapewnić emerytom, osobom starszym, bezrobotnym i innym potrzebującym bezpieczne środki do życia.

• Aby państwo oraz większe samorządy ustaliły kryteria utrzymania, które uwzględniają rozwój płac, czynsze i inne wahania kosztów.

• Aby zapewnić łatwy dostęp do wszystkich praw w systemie opieki społecznej za pośrednictwem przedstawiciela ds. obsługi, który udziela pomocy, oraz rzecznika ds. spraw społecznych, do którego można się zwrócić w przypadku naruszenia praw jednostki.

• Aby ludzie zachowali swoje prawa w systemie opieki społecznej, pomimo przeniesienia między gminami lub do innych krajów na pobyt tymczasowy.

• Aby środki społeczne były niezależne od miejsca zamieszkania i aby ludzie nie byli dyskryminowani między gminami.

• Aby dzieci i rodziny z dziećmi korzystały ze szczególnej ochrony i aby wszystkie dzieci zawsze były traktowane równo ekonomicznie.

• Aby usługi dla przewlekle chorych dzieci i ich prawa nie były przerywane po osiągnięciu pełnoletności.

• Aby wszystkim zapewniono odpowiednie warunki mieszkaniowe, zgodnie z polityką socjalistów w sprawach mieszkaniowych.

• Aby system rent inwalidzkich został wzmocniony, ale ocena zdolności do pracy odrzucona zgodnie z wolą ÖBÍ i aby zaprzestano redukcji korona-za-koronę.

• Aby osobom starszym zapewniono odpowiednie usługi, czy to usługi domowe, czy usługi w placówkach opiekuńczo-pielęgnacyjnych lub szpitalnych, czy inne usługi społeczne.

• Aby szczególnie zadbano o dobro różnych grup wrażliwych i marginalizowanych.

• Aby choroba uzależnieniowa została zdekryminalizowana i traktowana jako problem zdrowotny.

Dodatkowe materiały:

Na Islandii opieka społeczna jest prawnie uregulowana i powinna być dostępna dla wszystkich bezwarunkowo, niezależnie od płci, pochodzenia, wieku, wyznania, niepełnosprawności czy orientacji seksualnej, także dla tych, którzy przybywają tu bez środków do życia. System opieki społecznej ma na celu stworzenie warunków niezbędnych do tego, aby ludzie czuli się bezpiecznie i dobrze, zapewnienie zaspokojenia podstawowych potrzeb wszystkich, aby ludzie mogli żyć godnie i korzystać z ogólnych praw człowieka zgodnie z przepisami prawa islandzkiego i zobowiązaniami międzynarodowymi.

Należy zapewnić współpracę między państwem a gminami, aby podstawowe usługi opieki społecznej były zawsze niezawodne. Ponadto, gminy są prawnie zobowiązane do świadczenia usług w sprawach społecznych, czy to w zakresie mieszkalnictwa, czy innych podstawowych usług. Państwo i gminy mają również obliczać i publikować realistyczne wskaźniki konsumpcji, które instytucje publiczne i inne podmioty mogą wykorzystywać w swoich obliczeniach.

Instytucje publiczne świadczące usługi dla społeczeństwa nie powinny być prywatyzowane, a państwo nie powinno wspierać usług opieki społecznej nastawionych na zysk. Ponadto, powinny obowiązywać surowe przepisy dotyczące form własności i zarządzania, które są dozwolone w takich usługach, oraz należy sprawować nad nimi nadzór.

Użytkownicy powinni mieć aktywny i ważny udział w zarządzaniu systemem opieki społecznej poprzez grupy interesu użytkowników. Należy słuchać żądań i rezolucji takich grup, ale także słuchać potrzeb i woli dzieci, a w przypadku ochrony dzieci należy również słuchać osób, które miały doświadczenie z systemem w dzieciństwie.

System opieki społecznej powinien promować dobre zdrowie psychiczne i fizyczne i wspierać tych, którzy tracą zdolność do pracy i dochody na utrzymanie. System powinien służyć użytkownikom bez zbędnych formalności. Należy zapewnić lepszą ciągłość w jego kształtowaniu polityki i podkreślać godność ludzką oraz dobrobyt w społeczeństwie islandzkim.

Państwo ma zapewnić mieszkańcom każdej gminy przedstawiciela ds. spraw społecznych, który z własnej inicjatywy udziela informacji o prawach ludzi i w ten sposób zapewnia przepływ informacji, gdy potrzebna jest pomoc. Ludzie nie powinni czekać w niepewności na utrzymanie i udowadniać instytucjom, kto ma płacić; gmina, państwo, związek zawodowy czy inni. Dlatego ważne jest, aby pracownicy systemu opieki społecznej nie stwarzali jednostce większej niepewności niż ta, z którą się mierzy, gdy wzywa potrzeba. Państwo ma również powołać rzecznika ds. spraw społecznych, aby dbał o bezpieczeństwo prawne ludzi w związku z procedurami administracyjnymi, drogami odwoławczymi i innymi. Aby zapewnić bezstronność w sprawach, takie stanowisko rzecznika powinno być finansowane przez państwo, a nie przez gminę, aby interesy lokalne nie decydowały o przebiegu.

Należy zapewnić poszanowanie praw i równe traktowanie mieszkańców różnych gmin w zakresie usług i opieki społecznej. W ten sposób należy wzmocnić współpracę między państwem a gminami w celu zapewnienia wysokiego poziomu usług społecznych świadczonych przez gminy i aby nie mogły one uchylać się od odpowiedzialności w kwestiach opieki społecznej.

Należy zapewnić, aby ludzie nie tracili swoich praw podczas przenoszenia, czy to między gminami, czy tymczasowo za granicę. Przewlekle chore dzieci nie powinny tracić praw i usług po osiągnięciu pełnoletności, a potrzeby rodzin z dziećmi powinny być szczególnie zaspokajane, aby wszystkie dzieci były traktowane równo. Należy szczególnie zapewnić prawa dzieci niepełnosprawnych z podwójnym miejscem zamieszkania. Ponadto, wszystkie publiczne środki dla dzieci, takie jak szkoły i usługi zdrowotne, powinny być zawsze bezpłatne.

Należy odstąpić od koncepcji oceny zdolności do pracy na rzecz oceny niepełnosprawności, ale wzmocnić rehabilitację i możliwości uczestnictwa w rynku pracy dla osób pobierających rentę inwalidzką i zwalczać uprzedzenia wobec niepełnosprawności na rynku pracy. Jednocześnie należy znieść redukcję korona-za-koronę.

Ważne jest, aby sprawy osób starszych były traktowane poważnie i aby systematycznie pracowano nad eliminacją ubóstwa i list oczekujących na odpowiednie rozwiązania. Należy wzmocnić osobiste i społeczne sieci kontaktów ludzi i zwalczać samotność. Zostanie to osiągnięte między innymi poprzez innowacje w projektowaniu domów wspólnotowych dla osób starszych. Należy wzmocnić lokalne usługi społeczne, a gminy i centra dzielnicowe powinny przeciwdziałać izolacji i samotności poprzez środki społeczne i aktywności, które wzmacniają sieci kontaktów ludzi.

Emeryci, bezrobotni i inni, którzy polegają na systemie opieki społecznej, powinni zawsze mieć możliwość bezpłatnego korzystania z rehabilitacji i aktywności w celu poprawy jakości swojego życia. Należy również systematycznie zwalczać uprzedzenia wobec tych, którzy potrzebują pomocy społecznej lub utrzymania.

Choroba uzależnieniowa powinna zostać zdekryminalizowana, ale należy zająć się problemem, który stwarza używanie narkotyków, szczególnie w ramach służby zdrowia i usług społecznych, a środki leczenia uzależnień znacznie wzmocnione. Szczególną uwagę należy zwrócić na profilaktykę i powinna ona opierać się na wiedzy opartej na dowodach dotyczących czynników ryzyka prowadzących do rozpoczęcia używania narkotyków.