Wyniki grupy roboczej ds. polityki społecznej

Polityka Islandzkiej Partii Socjalistycznej (Sósíalistaflokkur Íslands) w zakresie opieki społecznej jest następująca:

• Aby w tym kraju funkcjonowało społeczeństwo opiekuńcze, w którym systematycznie dąży się do sprawiedliwego podziału dóbr i eliminacji ubóstwa.

• Aby wszystkim zapewniono ustawowy dostęp do systemu opieki społecznej, niezależnie od zdolności płatniczych, płci, pochodzenia, wyznania, niepełnosprawności, wieku czy orientacji seksualnej.

• Aby usługi opieki społecznej nie były prowadzone w celach zarobkowych.

• Aby użytkownicy uczestniczyli w zarządzaniu sprawami opieki społecznej, mieli prawo wybierać swoich przedstawicieli i zasiadać w komitetach i zarządach powoływanych przez władze publiczne.

• Aby nikt nie pozostał bez środków do życia, a państwo islandzkie zapewniło bezpieczne utrzymanie emerytom, osobom starszym, bezrobotnym i innym potrzebującym.

• Aby państwo i większe gminy ustaliły kryteria utrzymania, które uwzględniają rozwój płac, czynsze i inne wahania kosztów.

• Aby zapewnić łatwy dostęp do wszystkich praw w systemie opieki społecznej za pośrednictwem przedstawiciela ds. usług, który udziela pomocy, a także rzecznika ds. opieki społecznej, do którego można się zwrócić w przypadku naruszenia praw jednostki.

• Aby ludzie zachowali swoje prawa w systemie opieki społecznej, mimo przeniesienia się między gminami lub do innych krajów na pobyt tymczasowy.

• Aby środki społeczne były niezależne od miejsca zamieszkania, a ludzie nie byli dyskryminowani między gminami.

• Aby dzieci i rodziny z dziećmi cieszyły się szczególną ochroną i aby wszystkie dzieci zawsze miały równe szanse ekonomiczne.

• Aby usługi dla przewlekle chorych dzieci i ich prawa nie były przerywane po osiągnięciu pełnoletności.

• Aby wszystkim zapewniono odpowiednie warunki mieszkaniowe, zgodnie z polityką socjalistów w zakresie mieszkalnictwa.

• Aby system rent inwalidzkich został wzmocniony, a ocena zdolności do pracy odrzucona zgodnie z wolą ÖBÍ i aby zaprzestano obniżania świadczeń „korona za koronę”.

• Aby osobom starszym zapewniono odpowiednie usługi, niezależnie od tego, czy chodzi o opiekę domową, opiekę w placówkach pielęgnacyjnych lub medycznych, czy inne usługi społeczne.

• Aby szczególnie zadbano o dobro różnych wrażliwych i marginalizowanych grup.

• Aby choroba uzależnieniowa została zdekryminalizowana i traktowana jako problem zdrowotny.

Dodatkowe materiały:

Na Islandii opieka społeczna jest prawnie uregulowana i musi być dostępna dla wszystkich bezwarunkowo, niezależnie od płci, pochodzenia, wieku, wyznania, niepełnosprawności czy orientacji seksualnej, także dla tych, którzy przybywają tu bez środków do życia. System opieki społecznej ma na celu stworzenie warunków niezbędnych do tego, aby ludzie czuli się bezpiecznie i dobrze, zapewnienie zaspokojenia podstawowych potrzeb wszystkich, aby ludzie mogli żyć godnie i korzystać z ogólnych praw człowieka zgodnie z przepisami prawa islandzkiego i zobowiązaniami międzynarodowymi.

Należy zapewnić współpracę między państwem a gminami, aby podstawowe usługi opieki społecznej były zawsze niezawodne. Ponadto gminy są prawnie zobowiązane do świadczenia usług w zakresie opieki społecznej, niezależnie od tego, czy chodzi o mieszkalnictwo, czy inne podstawowe usługi. Państwo i gminy muszą również obliczać i publikować realistyczne wskaźniki konsumpcji, które instytucje publiczne i inne podmioty mogą wykorzystywać w swoich obliczeniach.

Instytucje publiczne świadczące usługi dla społeczeństwa nie mogą być prywatyzowane, a państwo nie może wspierać usług opieki społecznej nastawionych na zysk. Ponadto muszą obowiązywać surowe przepisy dotyczące form własności i zarządzania, które mogą być stosowane w takich usługach, oraz musi być prowadzony nadzór.

Użytkownicy powinni mieć aktywny i ważny udział w zarządzaniu systemem opieki społecznej poprzez grupy interesu użytkowników. Należy słuchać żądań i rezolucji takich grup, a także potrzeb i woli dzieci, a w przypadku ochrony dzieci należy również słuchać osób, które miały doświadczenie z systemem w dzieciństwie.

System opieki społecznej powinien promować dobre zdrowie psychiczne i fizyczne oraz wspierać tych, którzy tracą zdolność do pracy i dochody. System powinien służyć użytkownikom bez zbędnych formalności. Należy również zapewnić lepszą ciągłość w kształtowaniu jego polityki i podkreślić godność ludzką i dobrobyt w społeczeństwie islandzkim.

Państwo powinno zapewnić mieszkańcom każdej gminy przedstawiciela ds. opieki społecznej, który z własnej inicjatywy udziela informacji o prawach ludzi i w ten sposób zapewnia przepływ informacji, gdy potrzebna jest pomoc. Ludzie nie powinni musieć czekać w niepewności na utrzymanie i udowadniać instytucjom, kto ma płacić; gmina, państwo, związek zawodowy czy inni. Dlatego ważne jest, aby pracownicy systemu opieki społecznej nie stwarzali jednostce większej niepewności niż ta, z którą się boryka, gdy wzywa potrzeba. Ponadto państwo powinno powołać rzecznika ds. opieki społecznej, aby dbał o bezpieczeństwo prawne ludzi w związku z procedurami administracyjnymi, drogami odwoławczymi i innymi. Aby zapewnić bezstronność w sprawach, takie stanowisko rzecznika powinno być finansowane przez państwo, a nie przez gminę, aby interesy lokalne nie decydowały o kierunku działań.

Należy zapewnić poszanowanie praw i równe traktowanie mieszkańców różnych gmin w zakresie usług i opieki społecznej. W ten sposób należy wzmocnić współpracę między państwem a gminami w celu zapewnienia wysokiego poziomu usług społecznych świadczonych przez gminy i aby nie mogły one uchylać się od odpowiedzialności w zakresie opieki społecznej.

Należy zapewnić, aby ludzie nie tracili swoich praw w przypadku przeprowadzki, czy to między gminami, czy tymczasowo za granicę. Przewlekle chore dzieci nie tracą praw i usług po osiągnięciu pełnoletności, a potrzeby rodzin z dziećmi są szczególnie zaspokajane, aby wszystkie dzieci miały równe szanse. Należy szczególnie zapewnić prawa dzieci niepełnosprawnych z podwójnym miejscem zamieszkania. Ponadto wszystkie publiczne środki dla dzieci, takie jak szkoły i usługi zdrowotne, muszą być zawsze bezpłatne.

Należy odejść od koncepcji oceny zdolności do pracy na rzecz oceny niepełnosprawności, a rehabilitacja i możliwości uczestnictwa w zatrudnieniu osób pobierających rentę inwalidzką powinny zostać wzmocnione, a także należy zwalczać uprzedzenia wobec niepełnosprawności na rynku pracy. Ponadto należy znieść obniżanie świadczeń „korona za koronę”.

Ważne jest, aby sprawy osób starszych były traktowane poważnie i aby systematycznie dążono do eliminacji ubóstwa i list oczekujących na odpowiednie rozwiązania. Ponadto należy wzmocnić osobiste i społeczne sieci kontaktów ludzi oraz zwalczać samotność. Będzie to osiągnięte między innymi poprzez innowacje w projektowaniu domów dla osób starszych. Ponadto należy wzmocnić lokalne usługi społeczne, a gminy i centra osiedlowe powinny zwalczać izolację i samotność poprzez środki społeczne i zajęcia, które wzmacniają sieci kontaktów ludzi.

Emeryci, bezrobotni i inni, którzy polegają na systemie opieki społecznej, mogą zawsze bezpłatnie korzystać z rehabilitacji i aktywności, aby poprawić jakość swojego życia. Ponadto należy systematycznie zwalczać uprzedzenia wobec tych, którzy potrzebują pomocy społecznej lub utrzymania.

Choroba uzależnieniowa powinna zostać zdekryminalizowana, a problem, który stwarza używanie narkotyków, powinien być traktowany szczególnie w ramach usług zdrowotnych i społecznych, a środki leczenia uzależnień powinny zostać znacznie wzmocnione. Należy szczególnie zadbać o profilaktykę i powinna ona opierać się na dowodach naukowych dotyczących czynników ryzyka prowadzących do rozpoczęcia używania narkotyków.