Wyniki grupy roboczej ds. polityki dotyczącej środowiska i klimatu

Polityka Islandzkiej Partii Socjalistycznej w sprawach środowiska i klimatu to...

• aby sprawy środowiska i klimatu były postrzegane jako kwestie humanitarne dotyczące praw przyszłych pokoleń do życia. W związku z tym obowiązkiem władz jest ochrona przyrody i ekosystemu, a ustawodawstwo wykorzystywane do tego celu w każdym aspekcie.
• aby ogłoszono stan wyjątkowy w sprawach klimatu, a władze islandzkie zareagowały na ten problem szybko i skutecznie oraz we współpracy ze światem.
• aby odeszło od gospodarki kapitalistycznej i neoliberalnych metod radzenia sobie z problemami środowiskowymi, a znaleziono kompleksowe rozwiązania, gdzie odpowiedzialność i nacisk kładzie się przede wszystkim na państwo, samorządy i przedsiębiorstwa.
• aby przyroda i jej ekosystem zawsze były priorytetem we wszystkich decyzjach jej dotyczących, a prawo przyszłych pokoleń do zdrowego życia zawsze było stawiane ponad względami zysku finansowego osób prywatnych i firm.
• aby wszystkim mieszkańcom kraju umożliwiono prowadzenie ekologicznego życia, niezależnie od statusu ekonomicznego i miejsca zamieszkania. Ponadto należy zwiększyć ogólną i dostępną edukację publiczną na temat ekologicznych i zrównoważonych stylów życia.
• aby wspierano produkcję żywności w lokalnym środowisku poprzez subsydiowanie energii elektrycznej dla upraw szklarniowych i dążono do lokalnych stylów życia społeczności.
• aby podjęto radykalne kroki w celu zaprzestania używania jednorazowego plastiku i zapobiegano zanieczyszczeniu plastikiem oraz nadmiernemu pakowaniu wszelkimi dostępnymi środkami.
• aby samorządy wzięły na siebie odpowiedzialność i stworzyły system segregacji, który ułatwia mieszkańcom sortowanie śmieci w ich domach, bez dodatkowych kosztów.
• aby częste i wydajne środki transportu publicznego były postrzegane jako element ochrony środowiska i oczywista usługa dla mieszkańców całego kraju.
• aby przejrzano transport lotniczy i morski w kraju z perspektywy środowiskowej.
• aby powstrzymano dalszy rozwój przemysłu ciężkiego i zwiększono nadzór nad istniejącymi dużymi przedsiębiorstwami w celu zmniejszenia zanieczyszczeń.
• aby zalesiono kraj, przywrócono tereny podmokłe i zwiększono uprawę drzew w celu zrównoważenia emisji dwutlenku węgla w kraju.
• aby nałożono obowiązki na firmy i instytucje w celu zapobiegania marnowaniu żywności i innych użytecznych towarów oraz zmniejszenia składowania odpadów.
• aby wprowadzono radykalne zmiany w zużyciu paliwa i zapobiegano wyciekom ciężkiego oleju wzdłuż wybrzeży kraju.
• aby zwiększono możliwości ludzi w zakresie nabywania lub przekształcania swoich pojazdów w bardziej ekologiczne środki transportu.
• aby ograniczono użycie opon z kolcami w miarę możliwości i ograniczono wszystkie możliwe przyczyny pyłu zawieszonego.
• aby chroniono ekosystem morski poprzez ochronę gatunków oraz zakaz przełowienia i odrzutów.
• aby zwiększono kontrolę nad wykorzystaniem wody i aby ścieki były wykorzystywane tam, gdzie to stosowne. Ponadto, aby firmy płaciły odpowiednią opłatę za wykorzystanie wody w formie opłaty za zasoby, ponieważ woda jest jednym z najcenniejszych zasobów przyszłości.
• aby wszystkie konstrukcje były budowane w sposób ekologiczny, zarówno pod względem projektu, użytych materiałów, jak i wykonania.
• aby sprawy środowiskowe były postrzegane jako wspólny interes wszystkich mieszkańców Ziemi poprzez analizę i uwzględnienie globalnych śladów ekologicznych oraz rzeczywistych kosztów produkcji i jej wpływu na ludzi i ekosystemy odległych krajów, nie mniej niż na środowisko lokalne.

Dodatkowe materiały:

Kwestie środowiskowe i klimatyczne to kwestie etyczne i humanitarne, które dotyczą wszystkich i musimy zająć wobec nich jasne stanowisko. Globalne ocieplenie, z którym się mierzymy, wymaga ogłoszenia stanu wyjątkowego w sprawach klimatu i podjęcia rewolucyjnych zmian systemowych. Kapitalistyczna gospodarka rynkowa, która zachęca do maksymalnej produkcji i maksymalnego zysku, jest największym wrogiem ekosystemu i głównym czynnikiem przyczyniającym się do zmian klimatycznych, z którymi się mierzymy. Obecne metody produkcji dużych firm i wzorce konsumpcji ludzi nieuchronnie obciążają naturę, a na to należy zareagować sankcjami i silnymi instytucjami nadzorczymi. Rozwiązania tak zwanego „zielonego kapitalizmu” i indywidualistyczne podejście w duchu neoliberalizmu nie są skuteczne w walce z problemem klimatycznym. Ważne jest, aby uświadomić społeczeństwu potrzebę zmniejszenia konsumpcji, ponownego wykorzystania i recyklingu, ale prawdziwy problem leży w końcu produkcyjnym produktu. Nacisk regulacji powinien być położony na produkcję i import, a nie na „karanie” konsumenta za konsumpcję tego, co już zostało wyprodukowane.

Należy wzmocnić produkcję krajową i dążyć do bardziej zrównoważonego społeczeństwa. Zaprzestać importu produktów, które mogą być wytwarzane w warunkach krajowych. Należy wzmocnić krajową uprawę warzyw i owoców, a także uprawę roślin strączkowych i zbóż poprzez publiczne subsydiowanie zielonej energii. Należy dążyć do zmniejszenia liczby pośredników w miarę możliwości i zapewnić konsumentom łatwy dostęp do producentów żywności. Korzystanie ze zdrowej, ekologicznej żywności nie było ekonomicznie dostępne dla wszystkich. Ważne jest, aby możliwości prowadzenia zdrowego życia, a także ochrony przyrody, nie zależały od klasy społecznej ani statusu ludzi w społeczeństwie.

Instytucje nadzorcze powinny wypełniać swoją rolę, a prawa i sankcje powinny być skuteczne i szanowane. Należy wzmocnić Agencję Środowiska (Umhverfisstofnun), skoordynować nadzór i zapewnić, że procesy są jasne i przejrzyste. Należy zwalczać „greenwashing” firm i zapewnić, że kompensacja emisji dwutlenku węgla nie jest przeprowadzana na błędnych założeniach. Należy wzmocnić przepływ informacji i zapobiegać kierowaniu dyskusją przez interesy finansowe. Należy również zwiększyć dostęp ludzi do udziału w sprawach środowiskowych oraz uczynić kształtowanie polityki i decyzje bardziej demokratycznymi.

Państwo i samorządy powinny zapewnić, aby mieszkańcy mogli odpowiedzialnie usuwać odpady. W najbliższej przyszłości przy każdym domu muszą znajdować się pojemniki do segregacji i kompostowniki. Przetwarzanie plastiku wyczerpuje nasze zasoby kopalne i zanieczyszcza ekosystem. Należy jak najszybciej zmienić nawyki konsumpcyjne i zaprzestać używania jednorazowych produktów. Należy ponownie wprowadzić użycie szklanych butelek i innych materiałów wielokrotnego użytku. Należy wprowadzić przepisy, które uniemożliwią supermarketom, instytucjom i firmom składowanie przeterminowanej żywności oraz stworzyć system, który zapewni wykorzystanie tej żywności tam, gdzie jest potrzebna, a także zapobiegnie nadprodukcji i marnotrawstwu. Należy ułatwić całe środowisko operacyjne wokół recyklingu i napraw, aby zmniejszyć nadprodukcję towarów, takich jak sprzęt elektroniczny i odzież, oraz zwiększyć ochronę konsumentów w zakresie trwałości i jakości produktów. W ten sposób należy promować lepsze wykorzystanie i mniejsze składowanie odpadów.

Transport publiczny należy znacznie poprawić i prowadzić go z perspektywy, że jest to oczywista usługa dla mieszkańców całego kraju i klucz do zmniejszenia zanieczyszczeń, a nie z celem, aby jego działalność była samowystarczalna lub przynosiła zyski. Produkcja ropy naftowej jest dużym problemem, a produkcja pojazdów elektrycznych również jest zanieczyszczająca i szybko wyczerpuje zasoby Ziemi. Eksploatacja i niszczenie ekosystemów są nieuniknionym skutkiem ubocznym tej produkcji i trudno jest uniknąć myślenia o tych kwestiach w kontekście globalnym. Zastąpienie źródeł energii lub przejście na samochody elektryczne nie jest zatem kompleksowym rozwiązaniem, ale należy myśleć holistycznie i uczynić transport publiczny lepszą opcją, a samochód prywatny zbędnym dla większości, choć można również ułatwić ludziom modyfikowanie swoich pojazdów i uczynienie ich bardziej przyjaznymi dla środowiska, na przykład poprzez użycie metanu.

Ważnym celem jest ograniczenie lotów, ponieważ jest to bardzo zanieczyszczający środek transportu. Należy jednak pamiętać, że mieszkamy na wyspie w znacznej odległości od większości miejsc docelowych i istnieje ryzyko, że ograniczenia lotów w formie kwot i podatków najbardziej dotkną osoby o niższych dochodach, które już mają największe trudności z korzystaniem z podróży lotniczych. Wszelkie ograniczenia lotów należy rozważyć z uwzględnieniem tego i skupić się na liniach lotniczych latających tutaj oraz na wykorzystaniu podróży. W szczególności należy ograniczyć ruch samolotów wojskowych, prywatnych, turystycznych i ruch lotniczy, który zanieczyszcza proporcjonalnie dużo w stosunku do liczby pasażerów.

„Czarny olej” to ogólna nazwa ciężkich i lepkich olejów, które mogą zawierać wysoką zawartość siarki, a czarny olej jest używany m.in. w żegludze morskiej. Zanieczyszcza on bardziej niż inne paliwa i emituje dużo sadzy do atmosfery podczas spalania. Większość statków wycieczkowych spala czarny olej, a podczas jego spalania do atmosfery uwalnia się duża ilość cząstek sadzy. Takie cząstki są szkodliwe dla zdrowia ludzkiego, a tego rodzaju zanieczyszczenie powietrza jest uważane za odpowiedzialne za śmierć milionów ludzi na całym świecie rocznie. Możliwa jest uprawa rzepaku do produkcji biodiesla i wykorzystanie go w naszej flocie statków. Mamy do tego ziemię i wiedzę, aby produkować biodiesel. Rzepak dodatkowo kompensuje dwukrotnie więcej dwutlenku węgla niż to, co powstaje podczas spalania biodiesla.

Eksploatacja i niszczenie ekosystemów na „globalnym Południu” są powiązane z globalnym kapitalizmem, problemem klimatycznym oraz problemem środowiskowym i zasobowym, z którymi dziś się mierzymy. Eksploatacja przez poprzednie pokolenia zwiększyła dobrobyt mieszkańców Zachodu, podczas gdy najbiedniejsze kraje często cierpią najbardziej. Nadmierna uprawa i wylesianie w celu stworzenia gruntów rolnych pod specjalne rodzaje warzyw dla konsumentów na Zachodzie zakłóciły życie i bezpieczeństwo żywnościowe ludzi na całym świecie. Wylesianie powoduje zmiany klimatyczne, które objawiają się suszami, powodziami, zanieczyszczeniem i zakłóceniami ekosystemu, co z kolei prowadzi do migracji ludności z obszarów, które nie nadają się już do zamieszkania. Dlatego nie tylko na nasze społeczeństwo musimy patrzeć, ale należy zbadać łańcuch produkcyjny i wziąć pod uwagę wszystkich ludzi, którzy są w niego zaangażowani, oraz koszty, jakie on ze sobą niesie. Te kwestie zawsze muszą być rozpatrywane w kontekście globalnym, a my musimy zdać sobie sprawę z naszej uprzywilejowanej pozycji i okazać pełną solidarność z ludźmi w innych krajach.