Polityka Islandzkiej Partii Socjalistycznej w sprawach edukacji

Polityka Islandzkiej Partii Socjalistycznej jest następująca:

• aby wszystkie strategie w sprawach szkolnictwa uwzględniały długoterminowe działania, co najmniej na 20 lat (lub jeden pełny cykl edukacji wyższej).
• aby systemowi szkolnictwa zawsze zapewniano finansowanie, aby sprostać jego ustawowej roli, zwłaszcza w części dotyczącej dzieci.
• aby sprawność umysłowa, fizyczna lub wygląd ludzi, pochodzenie, religia, wiek lub status ekonomiczny nie przeszkadzały w udziale w nauce.
• aby system szkolnictwa służył przede wszystkim swoim użytkownikom w danym momencie, uczniom i personelowi. Aby było to bezpieczne i dobre miejsce pracy dla wszystkich: uczniów, nauczycieli i całego pozostałego personelu.
• aby w pełni zdemokratyzować szkoły.
• aby zwiększyć elastyczność systemu szkolnictwa, aby sprostać zmianom w składzie demograficznym i rozkładzie wieku w dzielnicach.
• aby ułatwić młodzieży i dorosłym imigrantom uznawanie wykształcenia z innych krajów, dostosowanie zagranicznego wykształcenia oraz zapewnienie nauki języka islandzkiego dla dorosłych.
• aby w nauczaniu kładziono nacisk na logiczne myślenie, kreatywne i krytyczne myślenie, zdrowie fizyczne i psychiczne, zrównoważony rozwój i empatię społeczną.
• aby szkoły były aktywne w swojej lokalnej społeczności.

Dalsze informacje

Zadowoleni nauczyciele są warunkiem skutecznej pracy szkoły. Finansowanie powinno zapewnić dobre warunki i dobrobyt uczniów, nauczycieli i pozostałego personelu, a także dobre warunki płacowe. W ten sposób zapobiega się również drenażowi mózgów ze szkół, a zawód staje się pożądany.

Należy wzmocnić wszelkiego rodzaju praktyczne kształcenie w dziedzinach rzemieślniczych, technicznych i kreatywnych na wszystkich poziomach edukacji, wraz z oferowaniem szerokiej gamy krótkich kursów zawodowych oraz wzmocnieniem zajęć pozalekcyjnych w szkołach.

Szkolnictwo wyższe powinno być w stanie prowadzić intensywne badania i zdobywać wiedzę równolegle z przekazywaniem wiedzy i nauczaniem.

Potrzeby nowych Islandczyków i dzieci dwujęzycznych muszą być zaspokajane z ambicją, między innymi poprzez zwiększenie dostępności bezpłatnej nauki języka islandzkiego i nauki języka ojczystego.

Cała edukacja na poziomie obowiązkowym powinna być bezpłatna, w tym posiłki szkolne, opłaty za materiały, zajęcia pozalekcyjne i wycieczki organizowane przez szkołę. Należy zapewnić środki dla osób o niskich dochodach, aby mogły zdobywać wykształcenie na zasadach równości.

Należy zapobiegać wszelkiego rodzaju dyskryminacji, która wyklucza ludzi z nauki lub działalności społecznej związanej z nauką, edukacją artystyczną lub treningiem sportowym w szkole lub poza nią.

Należy wspierać ludzi w adaptacji do zmieniających się warunków poprzez silny i otwarty system kształcenia ustawicznego/doskonalenia zawodowego oraz oferować walidację umiejętności w jak największej liczbie dziedzin. Należy ułatwić ludziom w każdym wieku robienie przerw w nauce po zakończeniu edukacji obowiązkowej i powrót do nauki, np. gdy nastąpią zmiany w społeczeństwie lub w osobistych okolicznościach.

Należy zapewnić w finansowaniu, aby skład demograficzny okręgów szkolnych nie miał negatywnego wpływu na jakość pracy tam, gdzie obciążenie społeczne jest większe. W ten sposób wszystkie dzieci i młodzież zawsze będą korzystać z najlepszej edukacji niezależnie od miejsca zamieszkania. Należy dbać o nauczycieli i personel, aby zapewnić ambitną i profesjonalną pracę tam, gdzie obciążenie jest duże.

Należy zaprzestać outsourcingu zadań na wszystkich poziomach systemu szkolnictwa, a personel powinien być zatrudniony na stałe w swoim miejscu pracy. Zatrudnienie na czas określony i praca dorywcza w nauczaniu na poziomie uniwersyteckim również powinny być ograniczone do minimum i należy dążyć do tego, aby nauczyciele zatrudnieni na godziny otrzymywali wynagrodzenie odpowiadające ich poziomowi wykształcenia i obciążeniu pracą; aby nie byli wykorzystywani jako tania siła robocza.

Przedszkola nie powinny być wykorzystywane jako placówki opiekuńcze dla dzieci, aby służyć wymaganiom rynku pracy, i należy przestrzegać polityki nauki poprzez zabawę na tym poziomie edukacji. Należy zapewnić jak najlepsze, bezstresowe przejścia między szkołami dla uczniów na wszystkich poziomach.

Nauczyciele muszą cieszyć się szacunkiem, jaki im się należy jako specjalistom w dziedzinie nauczania. Powinni kształtować organizację pracy, nauczanie i wybór materiałów dydaktycznych do grupy uczniów, którą się zajmują, a także do własnej specjalistycznej wiedzy i doświadczenia. Uczniowie powinni mieć wpływ na materiały dydaktyczne i organizację pracy w zależności od wieku i zdolności. Program nauczania powinien również przewidywać zwiększony udział uczniów w codziennym funkcjonowaniu szkoły, zarówno w zakresie nauki, jak i praktycznych działań.

Poprzez zarządzanie całym systemem w jak największym stopniu oddolnie, możliwe jest wykorzystanie najnowszej wiedzy z nauk o edukacji, która napływa wraz z nowo wykwalifikowanymi nauczycielami, a także wykorzystanie wiedzy tych bardziej doświadczonych w pracy. Ma to na celu zwiększenie satysfakcji z pracy wszystkich stron i profesjonalizmu pracy, a także zapobieganie politycznemu oportunizmowi i korupcji. Główny program nauczania powinien być opracowany z myślą o tym.

Należy znieść obowiązek egzaminów, należy oferować egzaminy zgodnie z życzeniem uczniów, lub wprowadzić inną formę oceny nauki w porozumieniu z nauczycielami i uczniami.

Należy konsultować się z rodzicami na niższych szczeblach systemu i zwiększyć przejrzystość na zewnątrz.

System powinien przyjąć swoje kryzysowe rozwiązanie problemu mieszkaniowego szkół i zastosować je w konstruktywny sposób. Zamiast używać baraków do prowadzenia zajęć szkolnych, należy zaprojektować system modułów budowlanych, które łatwo można łączyć, obok stałego budynku głównego. Dodatkowe moduły kilku typów można budować i przenosić w zależności od zmian w rozkładzie wieku i składzie demograficznym okręgów szkolnych.

Należy unikać przekraczania określonych limitów liczby uczniów w każdej szkole, a raczej należy założyć nową szkołę w dzielnicy.

Pomieszczenia szkolne powinny być otwarte na działalność społeczną i usługi dla lokalnej społeczności, kursy i zajęcia pozalekcyjne, poza normalnymi godzinami lekcyjnymi. Również w miarę możliwości w godzinach lekcyjnych, na przykład poprzez rozwiązania "stay and play", gdzie nowi rodzice mogą zapoznać się z pracą szkoły.

Personel zajmujący się wsparciem społecznym gmin powinien mieć możliwość prowadzenia działań terenowych w szkołach poza godzinami pracy biura, zwłaszcza na obszarach wrażliwych społecznie, gdzie ludzie mają trudności z korzystaniem z takich usług w godzinach pracy biura, a także zespoły kryzysowe powinny być dostępne, aby reagować szybko i zdecydowanie w przypadku kryzysów.

Personel szkolny powinien otrzymywać wsparcie w zdobywaniu szkoleń lub wiedzy, aby służyć tym, którzy zwracają się do nich po informacje lub inne wsparcie, a takie szkolenie powinno być wykorzystywane do ustalania wynagrodzeń.