Polityka zatwierdzona 18 stycznia 2020
Że zasoby będące własnością narodu obejmują między innymi wszystkie zasoby naturalne kraju, ekosystemy i zasoby użytkowe, wodę, energię geotermalną, energię elektryczną, morze, zasoby morskie oraz atmosferę w obrębie terytorium lądowego i przestrzeni powietrznej kraju.
Aby zasady równości były zawsze przestrzegane przy wydawaniu zezwoleń na prawo do eksploatacji zasobów w przejrzystym procesie.
Aby cały nadzór nad wykorzystaniem zasobów został znacznie zwiększony i aby informacje na ten temat były zawsze dostępne.
Że pozwolenie na eksploatację zasobów nigdy nie prowadzi do jakiegokolwiek prawa własności ani żadnego innego rodzaju nieodwołalnej kontroli nad zasobami.
Aby zezwolenia na połowy i wykorzystanie zasobów morskich w granicach jurysdykcji islandzkiej były udzielane tymczasowo, na umiarkowany okres czasu, za opłatą, tak aby narodowi zapewniono sprawiedliwą cenę za zasoby.
Aby system rolniczy został zrewidowany w pełnej współpracy z rolnikami i pracownikami rolnymi, z uwzględnieniem zrównoważonego rozwoju kraju i bezpieczeństwa żywnościowego.
Że zasoby naturalne Islandii są wspólną i wieczną własnością narodu, a ochrona przyrody będzie zawsze priorytetem.
Pozwolenie na eksploatację zasobów lub wykorzystanie innych dóbr publicznych jest udzielane wyłącznie po przeprowadzeniu rygorystycznej oceny środowiskowej, a interes publiczny i zrównoważony rozwój są zawsze brane pod uwagę.
Niezależny nadzór nad prawem do eksploatacji zasobów powinien być uregulowany prawnie, a podmioty posiadające prawo do eksploatacji, niezależnie od tego, czy są to władze publiczne, czy osoby fizyczne, zawsze ponoszą odpowiedzialność za ochronę zasobów i utrzymanie związanych z nimi ekosystemów.
Aby badania i pomiary jakości zasobów lądowych i morskich były znacznie zwiększone i dobrze finansowane.
Aby system zarządzania rybołówstwem w obecnej formie został zniesiony, a nierówności i korupcja, które spowodował, zostały wyeliminowane. Wszystkie kwoty połowowe zostaną wycofane i zostanie wprowadzony nowy system zarządzania rybołówstwem.
Wykorzystanie zasobów rybołówstwa i innych zasobów morskich powinno być uzależnione od zezwoleń, które powinny być warunkowane lokalnie w celu utrzymania osadnictwa na terenie całego kraju i nie są zbywalne.
Że użytkowanie gruntów, gospodarstw rolnych i rolnictwa jest uzależnione od warunków i przyznawane na określony czas, oraz że żadna osoba ani firma nie może gromadzić ziemi.
Aby krajowa produkcja energii nie była niepotrzebnie zwiększana ponad zapotrzebowanie społeczeństwa na energię, z towarzyszącymi zniszczeniami przyrody i dewastacją terenu.
Aby władze zapewniły, że zaopatrzenie w energię elektryczną w całym kraju jest sprawne i zdefiniowały energię elektryczną jako podstawową potrzebę do zamieszkania na Islandii.
Zasoby innych państw należy traktować z szacunkiem, a ich niszczenie lub niewłaściwe wykorzystywanie będzie podlegać surowym karom.
Aby atmosfera, jako główna podstawa życia na ziemi, była chroniona w jak największym stopniu, a przemysł na Islandii zawsze przestrzegał najwyższych wymagań dotyczących emisji, pyłów zawieszonych i jakości powietrza.
Należy całkowicie zaniechać prywatyzacji produkcji energii w kraju. Należy podjąć środki, aby produkcja energii, która jest obecnie w rękach prywatnych, została przekazana w posiadanie narodu.
Aby branża turystyczna ponosiła odpowiedzialność za zasoby, które wykorzystuje, i przyczyniała się do zrównoważonego rozwoju oraz dobrych warunków w obszarach widokowych i rekreacyjnych, poprzez specjalną opłatę za zasoby.
Ekosystemy naturalne są podstawą wszelkiego życia na ziemi, a ich wykorzystanie musi zawsze opierać się na zasadzie zrównoważonego rozwoju. W ten sposób natura i jej ekosystemy muszą zawsze mieć niezależne istnienie i wartość samą w sobie, niezależnie od ludzkiej oceny wartości i koncepcji wykorzystania. Islandzka Partia Socjalistyczna chce zatem, aby zasoby kraju zawsze pozostawały własnością narodu i były wykorzystywane z szacunkiem za uczciwą opłatą, a nie oddawane dobrym znajomym rządzących ani przekazywane w celu spekulacji.
Do zasobów Islandii zalicza się wszystkie dobra naturalne kraju i ekosystemy, takie jak morze, zasoby użytkowe w morzu, jeziorach i rzekach, a także dno morskie, źródła, cieki wodne, energię geotermalną, kopalnie, ziemię, zwierzęta lądowe, obszary wydobywcze, piaski lodowców, góry i tereny zielone, a także atmosferę i wiatry. Nienaruszona natura, dzikie obszary z górami i lodowcami oraz woda, zarówno ciepła, jak i zimna, jakie można znaleźć na Islandii, stają się najcenniejszym zasobem narodów i muszą być bezwarunkowo chronione. Wszystkie przepisy władz Islandii związane z tym muszą dążyć do ochrony i zrównoważonego wykorzystania zasobów naturalnych.
Pojęcie zrównoważonego rozwoju odnosi się do tego, że nie wolno nadmiernie eksploatować zasobów naturalnych, lecz należy wykorzystywać je w taki sposób, aby mogły się odnawiać. Ponadto, że wykorzystanie zasobów naturalnych nie wiąże się z zanieczyszczeniem powietrza, ziemi ani morza, ani nie prowadzi do innych szkód środowiskowych. Zrównoważony rozwój jest zatem rozwojem, który zaspokaja potrzeby teraźniejszości, nie naruszając możliwości życia przyszłych pokoleń.
Zasady dotyczące zezwoleń na wykorzystanie zasobów muszą być uregulowane prawnie i nie mogą być wydawane bez wcześniejszych szczegółowych badań i rygorystycznej oceny środowiskowej, niezależnie od tego, czy dotyczy to rybołówstwa, zasobów morskich, lądowych, powietrznych, wodnych czy geotermalnych. Takie zezwolenia muszą być wydawane tylko na umiarkowany okres czasu i z szczegółowymi warunkami, takimi jak pełne poszanowanie zrównoważonego rozwoju oraz ustalenie limitu ilości, np. połowów morskich lub wielkości obszaru geotermalnego. Za wydane zezwolenie należy pobierać rozsądną opłatę, aby naród czerpał korzyści z wykorzystania, a nie tylko osoby fizyczne i/lub firmy. Ponadto wykorzystanie zasobów nigdy nie może prowadzić do jakiegokolwiek prawa własności ani innego rodzaju nieodwołalnej kontroli nad zasobami.
System kwot w obecnej formie musi zostać zniesiony, ponieważ doprowadziło ono do nierówności i korupcji w kraju i za granicą. Zasoby morskie lub uprawnienia do połowów muszą zostać ponownie przydzielone, mając na uwadze, że rybołówstwo przez wieki było podstawą istnienia osad wokół kraju. Ich przydział musi zatem opierać się na utrzymaniu osad w całym kraju i odbywać się we współpracy z gminami i innymi społecznościami kraju. Musi uwzględniać równość i przejrzystość, a także badania zasobów morskich każdego obszaru muszą wspierać realizację. Jeśli posiadacz uprawnień do połowów nie wykorzysta swojej części, nie wolno mu jej przekazywać.
Należy znieść wszelką prywatyzację elektrowni geotermalnych i wodnych w kraju, a interesy natury muszą zawsze mieć pierwszeństwo przy wykorzystywaniu energii. Władze muszą regularnie oceniać zapotrzebowanie kraju na energię i dbać o to, aby nadmierna produkcja energii, która nie służy interesom publicznym, była wstrzymywana. Władze mogą sprzedawać energię firmom produkującym żywność, takim jak rolnicy szklarniowi, ze zniżką, ale nie międzynarodowym firmom z przemysłu ciężkiego, które przybywają tutaj z towarzyszącym zanieczyszczeniem i niszczeniem ziemi. W ten sposób należy dbać o zrównoważony rozwój społeczeństwa, a także o zrównoważony rozwój globalny. Wykorzystanie wody źródlanej, cieków wodnych i energii geotermalnej musi być ogólnie przeznaczone do użytku publicznego, a elektrownie i wodociągi muszą być własnością publiczną i być zarządzane bez celów zarobkowych.
Należy zrewidować system rolniczy, ponieważ występuje nadmierny wypas i nadprodukcja mięsa oraz innych produktów zwierzęcych. Ponadto utrzymanie i zrównoważony rozwój ziemi nie zawsze są należycie pielęgnowane. System rolniczy musi być rozpatrywany w pełnej współpracy z rolnikami i pracownikami gospodarstw rolnych, wykorzystując ich ogromną wiedzę. W ten sposób można zwiększyć możliwości produkcji żywności i rozwinąć ją zgodnie z wyżej wymienionymi celami. Bezpieczeństwo żywnościowe kraju opiera się na zróżnicowanym i zorganizowanym użytkowaniu gruntów, a potrzebne są zmiany systemowe, które zapewnią rolnikom bezpieczeństwo zatrudnienia i dochodów, jednocześnie umożliwiając im produkcję większej liczby rodzajów żywności nowymi i bardziej ekologicznymi metodami niż obecnie przyjęte. W ten sposób można by znacznie lepiej wykorzystać dotacje dla rolników i dać im możliwość poprawy użytkowania gruntów oraz produkcji bardziej ekonomicznej, zdrowszej i przyjaznej dla środowiska żywności. To dałoby rolnikom możliwość własnej inicjatywy w tych kwestiach, bez konieczności narażania siebie i swoich gospodarstw na ryzyko finansowe.
Zasoby użytkowe w rzekach i jeziorach oraz ich wykorzystanie muszą być traktowane poza tradycyjnym rolnictwem. Wykorzystanie zasobów łososia i pstrąga musi opierać się na zrównoważonym rozwoju, równości i przejrzystości.
Przywracanie ekosystemów kraju musi być priorytetem w kwestii użytkowania gruntów. Należy również dbać o ogólną ochronę przyrody poprzez przywracanie terenów podmokłych oraz ochronę gruntów państwowych i obszarów dzikich kraju w jak największym stopniu. Naruszenie ziemi poprzez wydobycie i budowę dróg musi również podlegać interesom publicznym i ocenie środowiskowej.
Turystyka musi ponosić odpowiedzialność i przeciwdziałać nadmiernemu obciążeniu obszarów widokowych i rekreacyjnych, poprzez opłatę za zasoby i/lub opłatę noclegową. W ten sposób można stworzyć dobre ramy, aby utrzymać zrównoważony rozwój w popularnych miejscach turystycznych w kraju. Opłaty te muszą być również powiązane z miejscami na obszarach wiejskich, gdzie ruch turystyczny jest największy, aby można było poprawić infrastrukturę drogową i egzekwowanie prawa, jednocześnie dbając o utrzymanie i zrównoważony rozwój ziemi. Należy również zadbać o to, aby nie naruszać praw publicznych.
Zasoby innych państw również muszą być traktowane z szacunkiem, a ich niszczenie lub niewłaściwe wykorzystanie musi podlegać surowym sankcjom. W ten sposób międzynarodowe traktaty muszą być w pełni przestrzegane w kwestii ochrony krajów i terytoriów oraz przywracania krajom ich zasobów.