Ochrona zdrowia

Opieka zdrowotna obejmuje wszystkie aspekty zdrowia: fizycznego, emocjonalnego i psychicznego. W tym stomatologia i ortodoncja, usługi psychologiczne, fizjoterapia i terapia zajęciowa, a także usługi logopedów, leczenie uzależnień od alkoholu i narkotyków oraz doradztwo i wsparcie dla osób, które doświadczyły przemocy i innych traum.

Należy wzmocnić podstawową opiekę zdrowotną, a personel medyczny powinien podchodzić do leczenia w sposób holistyczny, uwzględniając czynniki społeczne i środowiskowe. Ponadto placówki podstawowej opieki zdrowotnej powinny oferować usługi specjalistów, którzy zajmują się kwestiami praw pacjenta i pomagają ludziom dochodzić swoich praw oraz wskazują im drogę w systemie opieki zdrowotnej i ubezpieczeń społecznych.

Równolegle z wyznaczaniem przez Islandię długoterminowych celów, wykraczających poza jedną kadencję parlamentarną, należy przeprowadzić analizę potrzeb, ocenę jakości i konkurencyjności w porównaniu z innymi krajami. Nadzór powinien być sprawowany przez niezależny podmiot, a nie przez Urząd Głównego Lekarza Islandii.

Należy wzmocnić usługi zdrowia psychicznego w szpitalach i podstawowej opiece zdrowotnej, a także środki nadzwyczajne dla dzieci i młodzieży z problemami psychicznymi. Badania pokazują, że im wcześniej zareaguje się na zaburzenia rozwojowe lub psychiczne, tym większe są szanse na zapobieżenie poważniejszym konsekwencjom w przyszłości. Szkoły na wszystkich poziomach edukacji powinny mieć dostęp do personelu zdrowia psychicznego za pośrednictwem podstawowej opieki zdrowotnej.

Należy nałożyć ograniczenia na dotacje państwowe dla podmiotów prywatnych i zbadać, czy Islandzkie Ubezpieczenia Zdrowotne (Sjúkratryggingar Íslands) zostaną ponownie połączone z Państwowym Zakładem Ubezpieczeń Społecznych (Tryggingastofnun ríkisins) lub czy zostanie stworzony nowy, dobrze funkcjonujący system. Alokacja środków powinna być kierowana na podstawie analizy potrzeb i priorytetów w danym momencie, a kontrola jakości powinna zapewnić, że środki z budżetu państwa nie będą bezpodstawnie trafiać do sektora prywatnego. Opieka zdrowotna nie powinna być prowadzona w celu osiągnięcia zysku i należy osiągnąć równowagę w świadczeniu usług, aby nie tworzyły się możliwości nadmiernego leczenia, zatorów ani długich list oczekujących.

Apteki publiczne będą miały na celu zakup leków na jak najkorzystniejszych warunkach, np. poprzez wspólne zakupy leków z krajami sąsiednimi i oferowanie najlepszych dostępnych leków, zgodnie z praktyką w krajach wokół nas. Ponadto, tam gdzie to stosowne, koszty witamin i napojów odżywczych również zostaną dofinansowane.

Profilaktyka i zdrowie publiczne zawsze będą priorytetem i należy stosować strategię, która szczegółowo określa rolę każdego zaangażowanego podmiotu w danym momencie. W ten sposób można zapobiec powielaniu działań w systemie.

Będzie można zwracać się do Rzecznika Praw Pacjenta w sprawach dotyczących impasów w systemie lub gdy osoba uważa, że w jakiś sposób naruszono jej prawa. Rzecznik Praw Pacjenta będzie miał uprawnienia do wydawania zaleceń.

Należy wzmocnić rehabilitację w ramach opieki zdrowotnej. Osoby przewlekle chore powinny zawsze mieć łatwy dostęp do rehabilitacji, aby zapobiec pogorszeniu się ich stanu zdrowia, niezależnie od tego, czy zamierzają wejść na rynek pracy, czy nie.

Prywatne placówki rehabilitacyjne lub prowadzone przez stowarzyszenia wolontariackie powinny podlegać odpowiedniemu i dobrze realizowanemu nadzorowi.

Osoby starsze powinny cieszyć się swoimi późniejszymi latami z godnością i otrzymywać potrzebne usługi, bez karania ich za to, że członkowie rodziny się nimi opiekują. W związku z tym należy zwiększyć liczbę publicznych domów opieki i domów spokojnej starości oraz wzmocnić opiekę domową.

Poprawa środowiska pracy w opiece zdrowotnej zapobiegnie między innymi temu, aby personel pielęgniarski, zarówno w placówkach medycznych, jak i w opiece domowej, musiał brać nadmierną liczbę dyżurów, aby utrzymać godne wynagrodzenie.

W ramach Landsspítali (Szpitala Uniwersyteckiego) zostaną utworzone silne poradnie ambulatoryjne, gdzie celem nie jest zatrudnianie lekarzy na część etatu, lecz zapewnienie, że ich siła robocza i wiedza będą wykorzystywane w najlepszy możliwy sposób, zarówno w zakresie nauczania w Szpitalu Uniwersyteckim, jak i dla dobra pacjentów.

Środki finansowe na opiekę zdrowotną na obszarach wiejskich powinny uwzględniać liczbę osób, które wymagają opieki, w tym turystów i osób przebywających w domkach letniskowych. Transport medyczny zostanie poddany przeglądowi w związku z budową nowego Szpitala Uniwersyteckiego.