Polityka zatwierdzona 13 października 2019
Aby kwestie środowiskowe i klimatyczne były postrzegane jako kwestie humanitarne, dotyczące praw przyszłych pokoleń do życia. Dlatego obowiązkiem władz powinno być chronienie przyrody i bioróżnorodności, a ustawodawstwo powinno być w tym celu wykorzystywane w każdym aspekcie.
Aby porzucono gospodarkę kapitalistyczną i neoliberalne metody radzenia sobie z problemami środowiskowymi, oraz aby znaleziono kompleksowe rozwiązania, gdzie odpowiedzialność i nacisk kładzie się przede wszystkim na państwo, samorządy i przedsiębiorstwa.
Należy ogłosić stan nadzwyczajny w kwestiach klimatycznych, a władze islandzkie powinny szybko i skutecznie zareagować na ten problem we współpracy ze światem.
Aby natura i jej ekosystem zawsze miały pierwszeństwo we wszystkich decyzjach jej dotyczących, oraz aby prawo przyszłych pokoleń do zdrowego życia zawsze było stawiane ponad względami zysku finansowego osób prywatnych i przedsiębiorstw.
Wspieranie produkcji żywności w lokalnym środowisku poprzez dotacje do energii elektrycznej dla upraw szklarniowych i dążenie do lokalnych stylów życia społeczności.
Aby wszyscy mieszkańcy kraju mieli możliwość prowadzenia ekologicznego trybu życia, niezależnie od statusu ekonomicznego i miejsca zamieszkania. Należy również zwiększyć ogólną i dostępną edukację dla społeczeństwa na temat ekologicznych i zrównoważonych stylów życia.
Aby podjęto radykalne kroki w celu zaprzestania używania plastiku jednorazowego użytku oraz zapobiegania zanieczyszczeniu plastikiem i nadmiernemu pakowaniu wszelkimi dostępnymi środkami.
Aby częsty i wydajny transport publiczny był postrzegany jako element ochrony środowiska i oczywista usługa dla mieszkańców całego kraju.
Zatrzymanie dalszego rozwoju przemysłu ciężkiego i zwiększenie nadzoru nad istniejącymi dużymi przedsiębiorstwami w celu zmniejszenia zanieczyszczenia.
Nałożenie obowiązków na firmy i instytucje w celu zapobiegania marnotrawstwu żywności i innych użytecznych towarów oraz zmniejszenia składowania odpadów.
Zwiększenie możliwości ludzi w zakresie nabywania lub przekształcania ich pojazdów w bardziej ekologiczne środki transportu.
Ochrona życia morskiego poprzez ochronę gatunków oraz zakaz nadmiernych połowów i odrzutów.
Aby cała budowa obiektów była prowadzona w sposób przyjazny dla środowiska, zarówno pod względem projektu, wykorzystania materiałów, jak i wykonawstwa.
Aby samorządy wzięły na siebie odpowiedzialność i stworzyły system segregacji, który ułatwi mieszkańcom bezpłatne segregowanie śmieci w swoich domach.
Zrewidować połączenia lotnicze i morskie z krajem, uwzględniając kwestie środowiskowe.
Zazielenianie kraju, przywracanie terenów podmokłych i zwiększanie zalesiania w celu kompensacji emisji dwutlenku węgla w kraju.
Wprowadzić radykalne zmiany w zużyciu paliwa i zapobiec wyciekom mazutu u wybrzeży kraju.
Ograniczenie używania opon z kolcami w miarę możliwości oraz ograniczenie wszystkich możliwych przyczyn pyłu zawieszonego.
Aby zwiększono kontrolę nad wykorzystaniem wody i aby ścieki były wykorzystywane tam, gdzie ma to zastosowanie. Ponadto, aby firmy uiszczały odpowiednią opłatę za wykorzystanie wody w formie opłaty za zasoby naturalne, ponieważ woda jest jednym z najcenniejszych zasobów przyszłości.
Aby kwestie środowiskowe były postrzegane jako wspólny interes wszystkich mieszkańców Ziemi, poprzez badanie i uwzględnianie globalnych śladów ekologicznych oraz rzeczywistych kosztów produkcji i jej wpływu na ludzi i ekosystemy odległych krajów, nie mniej niż na najbliższe otoczenie.
Kwestie środowiskowe i klimatyczne to kwestie moralne i humanitarne, które dotyczą wszystkich i musimy zająć wobec nich jasne stanowisko. Globalne ocieplenie, z którym się mierzymy, wymaga ogłoszenia stanu nadzwyczajnego w kwestiach klimatycznych i podjęcia rewolucyjnych zmian systemowych. Kapitalistyczna gospodarka rynkowa, która zachęca do maksymalnej produkcji i maksymalnych zysków, jest największym wrogiem ekosystemu i głównym czynnikiem przyczyniającym się do zmian klimatycznych, z którymi się mierzymy. Współczesne metody produkcji dużych firm i wzorce konsumpcji ludzi nieuchronnie niszczą naturę, a na to należy reagować sankcjami i silnymi instytucjami nadzorczymi. Rozwiązania tak zwanego „zielonego kapitalizmu” i indywidualistyczne podejście w duchu neoliberalizmu nie są skuteczne w walce z problemem klimatycznym. Ważne jest, aby uświadamiać społeczeństwo o konieczności zmniejszenia konsumpcji, ponownego wykorzystania i recyklingu, ale prawdziwy problem leży po stronie produkcji towarów. Nacisk regulacji powinien być położony na produkcję i import, a mniej na „karanie” konsumenta za konsumpcję tego, co już zostało wyprodukowane.
Należy wzmocnić produkcję krajową i dążyć do bardziej zrównoważonego społeczeństwa. Należy zaprzestać importu towarów, które mogą być produkowane w warunkach krajowych. Należy wspierać krajową uprawę warzyw i owoców, a także uprawę roślin strączkowych i zbóż poprzez publiczne dotacje na zieloną energię. Należy dążyć do ograniczenia pośredników w miarę możliwości i zapewnić konsumentom łatwy dostęp do producentów żywności. Korzystanie ze zdrowej, ekologicznej żywności nie było ekonomicznie dostępne dla wszystkich. Ważne jest, aby możliwości prowadzenia zdrowego życia oraz angażowania się w ochronę przyrody nie zależały od klasy społecznej ani statusu ludzi w społeczeństwie.
Instytucje nadzorcze powinny wypełniać swoją rolę, a prawa i sankcje powinny być skuteczne i przestrzegane. Należy wzmocnić Agencję Ochrony Środowiska (Umhverfisstofnun), skoordynować nadzór i zapewnić, że procesy robocze są jasne i przejrzyste. Należy zwalczać „greenwashing” firm i zapewnić, że kompensacja emisji dwutlenku węgla nie jest przeprowadzana na błędnych założeniach. Należy wzmocnić przepływ informacji i zapobiegać kierowaniu dyskusją przez interesy finansowe. Należy również zwiększyć dostęp ludzi do udziału w kwestiach środowiskowych oraz uczynić kształtowanie polityki i podejmowanie decyzji bardziej demokratycznymi.
Państwo i samorządy powinny zapewnić, aby mieszkańcy mogli odpowiedzialnie usuwać odpady. W najbliższej przyszłości przy każdym domu muszą znajdować się pojemniki do segregacji i kompostowniki.
Produkcja plastiku wyczerpuje nasze zasoby kopalne i zanieczyszcza ekosystem. Należy jak najszybciej zmienić nawyki konsumpcyjne i zaprzestać używania jednorazowych produktów. Należy ponownie wprowadzić użycie szklanych butelek i innych materiałów wielokrotnego użytku.
Należy wprowadzić przepisy, które uniemożliwią supermarketom, instytucjom i firmom składowanie przeterminowanej żywności, oraz stworzyć system, który zapewni wykorzystanie tej żywności tam, gdzie jest potrzebna, zapobiegając nadprodukcji i marnotrawstwu. Należy ułatwić całe środowisko operacyjne związane z ponownym wykorzystaniem i naprawami, aby zmniejszyć nadprodukcję towarów, takich jak sprzęt elektroniczny i odzież, oraz zwiększyć ochronę konsumentów w zakresie trwałości i jakości produktów. W ten sposób należy promować lepsze wykorzystanie i mniejsze składowanie odpadów.
Należy znacznie poprawić transport publiczny i prowadzić go z perspektywy, że jest to oczywista usługa dla mieszkańców całego kraju i klucz do zmniejszenia zanieczyszczenia, a nie z celem, aby jego działalność była samowystarczalna lub przynosiła zyski. Produkcja ropy naftowej jest dużym problemem, a produkcja pojazdów elektrycznych również zanieczyszcza środowisko i szybko wyczerpuje zasoby Ziemi. Eksploatacja i niszczenie ekosystemów są nieuniknionym skutkiem ubocznym tej produkcji i trudno jest uniknąć myślenia o tych kwestiach w sposób globalny. Zatem zastąpienie źródeł energii lub przejście na samochody elektryczne nie jest kompleksowym rozwiązaniem, lecz wymaga holistycznego podejścia i uczynienia transportu publicznego lepszą opcją, a samochodu prywatnego zbędnym dla większości, choć można również ułatwić ludziom modyfikowanie swoich pojazdów i uczynienie ich bardziej przyjaznymi dla środowiska, na przykład poprzez użycie metanu.
Ważnym celem jest ograniczenie lotów, ponieważ jest to bardzo zanieczyszczający środek transportu. Należy jednak pamiętać, że mieszkamy na wyspie w znacznej odległości od większości miejsc docelowych i istnieje ryzyko, że ograniczenia lotów w postaci kwot i podatków najbardziej dotkną osoby mniej zamożne, które już teraz mają największe trudności z korzystaniem z podróży lotniczych. Wszelkie ograniczenia lotów należy rozważać z uwzględnieniem tego i skupić się na liniach lotniczych latających tutaj oraz na wykorzystaniu podróży. Szczególnie należy ograniczyć ruch samolotów wojskowych, prywatnych, turystycznych oraz ruch lotniczy, który zanieczyszcza środowisko proporcjonalnie dużo w stosunku do liczby pasażerów.
„Czarna ropa” to ogólna nazwa ciężkich i lepkich olejów, które mogą zawierać wysoką zawartość siarki, a czarna ropa jest używana m.in. w żegludze morskiej. Zanieczyszcza bardziej niż inne paliwa i emituje dużo sadzy do atmosfery podczas spalania. Większość statków wycieczkowych spala czarną ropę, a podczas jej spalania do atmosfery uwalnia się duża ilość cząstek sadzy. Takie cząstki są szkodliwe dla zdrowia ludzkiego, a tego rodzaju zanieczyszczenie powietrza jest uważane za odpowiedzialne za śmierć milionów ludzi na całym świecie rocznie. Możliwa jest uprawa rzepaku do produkcji biodiesla i wykorzystanie go w naszej flocie statków. Mamy do tego ziemię i wiedzę, aby produkować biodiesel. Ponadto rzepak dwukrotnie bardziej kompensuje emisję dwutlenku węgla niż to, co powstaje podczas spalania biodiesla.
Eksploatacja i niszczenie ekosystemów na „globalnym Południu” są powiązane z globalnym kapitalizmem, problemem klimatycznym oraz problemem środowiskowym i zasobowym, z którymi dziś się mierzymy. Eksploatacja przez poprzednie pokolenia zwiększyła dobrobyt mieszkańców Zachodu, podczas gdy najbiedniejsze kraje często cierpią najbardziej. Nadmierna uprawa i wylesianie w celu stworzenia gruntów rolnych pod specjalne rodzaje warzyw dla konsumentów na Zachodzie zakłóciły życie i bezpieczeństwo żywnościowe ludzi na całym świecie. Wylesianie powoduje zmiany klimatyczne, które objawiają się suszami, powodziami, zanieczyszczeniem i zakłóceniami ekosystemu, co z kolei prowadzi do migracji ludności z obszarów, które nie nadają się już do zamieszkania. Dlatego nie tylko na nasze społeczeństwo musimy patrzeć, ale także analizować łańcuch produkcyjny i brać pod uwagę wszystkich ludzi, którzy są w niego zaangażowani, oraz koszty, jakie on ze sobą niesie. Te kwestie zawsze muszą być rozpatrywane w kontekście globalnym, a my musimy zdać sobie sprawę z naszej uprzywilejowanej pozycji i okazać pełną solidarność z ludźmi w innych krajach.