Sprawy socjalne

Na Islandii opieka społeczna jest prawnie uregulowana i musi być dostępna dla wszystkich bezwarunkowo, niezależnie od płci, pochodzenia, wieku, wyznania, niepełnosprawności czy orientacji seksualnej, także dla tych, którzy przybywają tu bez środków do życia. System opieki społecznej ma na celu stworzenie warunków niezbędnych do tego, aby ludzie czuli się bezpiecznie i dobrze, zapewnienie zaspokojenia podstawowych potrzeb wszystkich, aby ludzie mogli żyć godnie i korzystać z ogólnych praw człowieka zgodnie z przepisami prawa islandzkiego i zobowiązaniami międzynarodowymi.

Należy zapewnić współpracę między państwem a samorządami, aby podstawowe usługi socjalne były zawsze niezawodne. Ponadto, prawnie uregulowane powinno być, że samorządy świadczą usługi socjalne, niezależnie od tego, czy chodzi o mieszkalnictwo, czy inne podstawowe usługi. Państwo, jak również samorządy, powinny obliczać i publikować realistyczne normy konsumpcji, które instytucje publiczne i inne podmioty mogą wykorzystywać w swoich obliczeniach.

Instytucje publiczne świadczące usługi dla społeczeństwa nie powinny być prywatyzowane, a państwo nie powinno wspierać usług socjalnych nastawionych na zysk. Ponadto, powinny obowiązywać surowe przepisy dotyczące form własności i zarządzania, które mogą być stosowane w takich usługach, oraz należy sprawować nad nimi kontrolę.

Użytkownicy powinni mieć aktywny i ważny udział w zarządzaniu systemem opieki społecznej poprzez grupy interesu użytkowników. Należy słuchać żądań i rezolucji takich grup, a także potrzeb i woli dzieci, a w przypadku ochrony dzieci należy również słuchać osób, które miały doświadczenie z systemem w dzieciństwie.

System opieki społecznej ma promować dobre zdrowie psychiczne i fizyczne oraz wspierać osoby, które tracą zdolność do pracy i dochody na utrzymanie. System powinien służyć użytkownikom bez zbędnych formalności. Należy zapewnić lepszą ciągłość w jego kształtowaniu polityki oraz podkreślać godność ludzką i dobrobyt w społeczeństwie islandzkim.

Państwo powinno zapewnić mieszkańcom każdej gminy przedstawiciela ds. opieki społecznej, który z własnej inicjatywy udziela informacji o prawach ludzi i w ten sposób zapewnia przepływ informacji, gdy potrzebna jest pomoc. Ludzie nie powinni musieć czekać w niepewności na utrzymanie i udowadniać instytucjom, kto jest odpowiedzialny za płatności; gmina, państwo, związek zawodowy czy inni. W ten sposób ważne jest, aby pracownicy systemu opieki społecznej nie stwarzali jednostce większej niepewności niż ta, z którą się mierzy, gdy wzywa potrzeba. Ponadto, państwo powinno powołać rzecznika ds. opieki społecznej, aby dbał o bezpieczeństwo prawne ludzi w związku z procedurami administracyjnymi, drogami odwoławczymi i innymi. Aby zapewnić bezstronność w sprawach, takie stanowisko rzecznika powinno być finansowane przez państwo, a nie przez gminę, aby interesy lokalne nie decydowały o przebiegu sprawy.

Należy zapewnić poszanowanie praw i równe traktowanie mieszkańców różnych gmin w zakresie usług i opieki społecznej. W ten sposób należy wzmocnić współpracę między państwem a samorządami w celu zapewnienia wysokiego poziomu usług socjalnych świadczonych przez gminy i aby nie mogły one uchylać się od odpowiedzialności w kwestiach opieki społecznej. Należy również zlikwidować różnice w sytuacji osób mieszkających na obszarach wiejskich, jeśli chodzi o koszty korzystania z usług świadczonych przez państwo.

Należy zapewnić, aby ludzie nie tracili swoich praw podczas przeprowadzek, czy to między gminami, czy tymczasowo za granicę. Dzieci przewlekle chore nie powinny tracić praw i usług po osiągnięciu pełnoletności, a potrzeby rodzin z dziećmi powinny być szczególnie zaspokajane, aby wszystkie dzieci były traktowane jednakowo. Należy szczególnie zapewnić prawa dzieci niepełnosprawnych z podwójnym miejscem zamieszkania. Ponadto, wszystkie publiczne udogodnienia dla dzieci, takie jak szkoły i opieka zdrowotna, powinny być zawsze bezpłatne.

Należy odejść od koncepcji oceny zdolności do pracy na rzecz oceny niepełnosprawności, a rehabilitacja i możliwości uczestnictwa w rynku pracy dla osób pobierających rentę inwalidzką powinny być wzmocnione, a także należy zwalczać uprzedzenia wobec niepełnosprawności na rynku pracy. Ponadto, należy znieść redukcję świadczeń „korona za koronę”.

Ważne jest, aby kwestie osób starszych były traktowane priorytetowo i aby systematycznie pracowano nad eliminacją ubóstwa i list oczekujących na odpowiednie rozwiązania. Należy wzmocnić osobiste i społeczne sieci kontaktów ludzi oraz zwalczać samotność. Zostanie to osiągnięte między innymi poprzez innowacje w projektowaniu domów wspólnego zamieszkania dla osób starszych. Należy wzmocnić lokalne usługi socjalne, a gminy i centra dzielnicowe powinny przeciwdziałać izolacji i samotności poprzez środki społeczne i aktywności, które wzmacniają sieci kontaktów ludzi.

Emeryci, bezrobotni i inne osoby polegające na systemie opieki społecznej powinni zawsze mieć możliwość bezpłatnego korzystania z rehabilitacji i aktywności w celu poprawy jakości swojego życia. Należy również systematycznie zwalczać uprzedzenia wobec tych, którzy potrzebują pomocy społecznej lub utrzymania.

Choroba uzależnień powinna zostać zdekryminalizowana, a problem, który stwarza zażywanie narkotyków, powinien być szczególnie rozwiązany w ramach służby zdrowia i opieki społecznej, a środki leczenia uzależnień znacznie wzmocnione. Szczególną uwagę należy zwrócić na profilaktykę, która powinna opierać się na wiedzy opartej na dowodach dotyczących czynników ryzyka prowadzących do rozpoczęcia zażywania narkotyków.